ég settist niður áðan, og ákvað að opna huga minn og hugsa
eilítið...þá loksins datt mér í hug: hey, ég ætla að kíkja á
bekkjarsíðuna! en svei ó nei, það var enginn búinn að blogga fyrir
utan mig fyrir viku síðan!!
og...ég var hneyksluð og ákvað að
blogga bara, ég er svo sniðug manneskja nefnilega, innra með mér
lifir tréið eilífa sem blæs í sumargolunni sem ríkir í hjarta
mínu!!
en erum við sanmála um að Akureyri er besti staðurinn, eða
hvað?? hummm?? ég held nú svo!!
svo er stærðfræðipróf á morgun og við ætlum að sýna snilli okkar
sem besti bekkur skólans!
hey smá pæling, ef Pierce Brosnan gengi alltaf með gleraugu, og
hefði alltaf verið með, væri hann þá hin sama persóna og hann er
nú?
hvernig stendur á því að við mannfólkið tölum upphátt við okkur
sjálf? þetta er mjög óþægilegur eiginleiki, ef maður pælir í raun
því! ég held að hver og einn mannvera hefur lent í vandræðilegri
aðstöðu vegna þessa! nú hugsa eflaust fullkomnunarsinnarnir: nei,
ég er fullkominn! en svei yður, þér gangið á hreinsunareldi
sálarinnar!
ég lenti nú bara sjálf í því um daginn að ég var að koma heim úr
skólanum. Ég fór inn á neðstu hæðinni, því ég HÉLT að enginn væri
heima! svo geng ég upp í eldhús og ætla að fá mér eitthvað gott í
gogginn (beyglu með osti takk fyrir). Svo bara kíki ég inn í
ískápinn og svei mér þá, það var EKKI TIL ostur!!!
og þá byrja
ég að röfla í sjálfri mér, bara: tsssssss......hvað er nú þetta?
enginn ostur?? hvað er orðið af heiminum? og svo held ég áfram að
röfla! og svo eftir smá, þá byrja ég að syngja með sjálfri mér, sem
er mér svo eðlislægt! svo heyri ég eitt aumingjalegt: Hæ! og blóðið
frýs í æðum mér. Ég kíki fyrir hornið inni í eldhúsinu, og bregður
mér í brún við að sjá stjúpbróðir minn sitjandi í tölvunni,
greinilega búinn að hlusta á mig allan tímann! Ég verð svo
vandræðaleg að það eina sem mér dettur í hug að segja er: UUUUU það
er ekki til ostur.....
já, svo getur þetta verið gott fólk!! en núna er ég áreiðanlega
búin að drepa ykkur, ætla útí snjóhúsið mitt að veiða fisk!!
_Birgitta*englabossi_